Ik begin steeds minder te geloven in woorden.

En dat is soms best ongemakkelijk…

Want woorden zijn ontzettend makkelijk om mee te toveren, mee te schuiven om precies te horen wat je zelf wilt horen. Om in plaats van iemand anders vooral je zelf mee te overtuigen.

De laatste tijd betrap ik mezelf steeds vaker in zo'n situatie.

Ik zit tegenover mensen die veel vertellen. veel woorden.

Over zichzelf. Over hun proces. Over hun theorie waarom ze zijn, wie ze zijn.

Vaak wordt dit dan hun verhaal, hun verontschuldiging waarom ze zijn doen wat ze doen.

Ze hebben het zo vaak verteld. Het wordt hun riedeltje. Maar in plaats dat ik ze tot de essentie zie komen, zie ik ze eerder een houvast zoeken in de wereld om hun heen.

De grootste valkuil hierin is dat sommige mensen zich zijn gaan identificeren met dat verhaal. En daarmee volkomen aan hun eigen veerkracht en authenticiteit voorbij gaan.

Maar voor mij gaat dit schuren.

Want ik voel het meteen: dit gaat niet over de essentie.

Dit is hoe we aanleren om onszelf uit te leggen.

Hoe we grip proberen te houden op wat we eigenlijk (nog) niet willen voelen.

Ze creëren hiermee een vicieuze cirkel. En als je ze daarop wijst is vaak de reactie. "Ja dat klopt, maar je kent toch mijn verhaal."

Wanneer ik met deze mensen mag werken, zie ik vaak iets anders gebeuren.

En dat is wat er onder deze verhalen verscholen ligt. Iets wat veel krachtiger is.

Wat écht gezien wil worden, heeft namelijk zelden woorden.

Het gaat niet om het verhaal.

Maar om wat het verhaal jou wil laten zien.

Wat laat het je voelen? Wat krijg je te zien?

Hoe je via dit "verhaal", dichter tot je eigen waarden komt.

Authentieker. Eerlijker. Voor jezelf.

Voor niemand anders.

Het verhaal, wordt vaak de schutting.

En dat is soms pijnlijk om te erkennen.

Daar begint juist mijn werk.

Ik werk niet met wat je zegt maar wel graag met wat je overslaat.

Met wat je niet zegt?

In waar je stem nét iets verandert.

In waar ik je lichaam zie aanspannen.

In dat wat al jaren gevoeld wordt, maar nooit écht ruimte voor hebt gehad.

Ik ga zitten.

Ik vertraag.

En ik luister… niet alleen naar jou, maar naar wat in de diepte beweegt.

Ik maak enkel iets zichtbaar, wat er al is.

De beweging zélf ontstaat door jouw bereidwilligheid om te kijken.

Juist in de die onderstroom.

De stroming die laat zien waar je vandaan komt.

Waar je loyaal bent gebleven… misschien een beetje veel loyaal.

En waar je jezelf onderweg een beetje bent kwijtgeraakt.

Daar, voorbij de woorden, gebeurt het.

Daar kom je thuis bij iets wat je allang wist.

Maar nooit helemaal durfde te voelen.

En hoe ironisch ook:

zelfs nu gebruik ik woorden om je iets uit te leggen..

Iets wat zich eigenlijk nauwelijks laat vangen in taal.😅

Mijn werk moet je ervaren.

Voel je dat dit iets in je raakt?

Volg me. Stel me je vragen.

Dan neem ik je stap voor stap mee… Van Lou, voor jou. 🤎