Soms missen we de realiteit... Blijven we zweven of gaan we doorvoelen?

Herken je dit?

Hoe meer je je verdiept in persoonlijke ontwikkeling,

Hoe meer je wordt overspoeld door beelden, quotes en beloftes over: heling, liefde, licht en positief denken.

Dat kan inspirerend zijn en tegelijk ook misleidend.

Niet omdat het onzin is.

Maar omdat het soms voorbijgaat aan de realiteit. De realiteit van wat er werkelijk onder ligt. En ja... daar bewegen we liever van weg. Want op welke momenten wordt jij aan het denken gezet? De momenten van liefde, verbinding en lichtheid....

of de momenten die confronteren, pijn doen en schuren?

In werkelijkheid is de reis van persoonlijke ontwikkeling in zijn geheel niet enkel en alleen, verlichtend, helend, vertrouwd, vol liefde en verbinding. Nee, deze reis begint vaak met: frustratie, boosheid, eenzaamheid, confrontatie, denken dat je het begrijpt en daarna weer tegen de muur aanlopen en weer opnieuw in het cirkeltje beginnen. Het zijn de welbekende schaduwkanten, waar het begint.

Met vaak meerdere lagen die we af te pellen hebben.

Ik ervaar het zelf dat we eerst zelf door onze eigen modder heen mogen baggeren, voordat we de andere kant van de medaille ook kunnen ervaren.

We gebruiken hierbij soms ook verhalen, verklaringen en spiritualiteit om ons gedrag te begrijpen. Dat is mooi wanneer we vanuit daar de verantwoordelijkheid pakken voor wat dit van ons vraagt. Maar soms gebruiken we het ook om niet te voelen. En daarmee blijven we alles buiten ons zelf leggen. Allemaal afleiding.

Sommige verklaringen of verhalen maken we ook zo groot dat we ons daarmee vastzetten in een hokje en onszelf begrenzen in onze potentie. Dat is waar spiritualiteit voor mij gaat zweven. Dit is niet waar persoonlijke ontwikkeling voor mij over gaat en ook niet waar ik tijdens een opstelling naar toe wens te werken.

Voor mij zit het verschil niet in wat je voelt, maar in of je het echt doorleeft en de verantwoordelijkheid neemt om anders te gaan reageren.

Afleiding zoeken is menselijk. Omdat het leven soms te pijnlijk, te spannend of te rauw is. En omdat we niet altijd geleerd hebben hoe we met moeilijke emoties omgaan.

Iedereen heeft zijn eigen vorm van afleiding, ook jij!

Die afleiding vinden we overal in van alles. In activiteiten (sporten, feesten, winkelen), in genieten (momenten groter maken), in weggaan (reizen), maar ook in voelen. En ja... ook in spiritualiteit.

Licht en liefde voelen is fijn. Maar het is niet het hele verhaal.

Wat niet doorvoeld wordt, verdwijnt niet.

We bewegen vaak weg van pijn, boosheid of verdriet, omdat we bang zijn dat we het niet kunnen dragen.... en dat is begrijpelijk.

Misschien herken je dit:

• “Alles gebeurt met een reden” → terwijl je verdriet nog niet gevoeld is.

• “Ik ben er al voorbij” → terwijl je lichaam nog spanning draagt

• “Ik blijf positief” → terwijl je boosheid geen ruimte en erkenning kreeg.

• “Ik heb het vergeven” → maar grenzen stellen, doe je nog steeds niet. Alles bestaat uit twee kanten. De dualiteiten. En ze bestaan altijd naast elkaar in je systeem. Het één kan namelijk niet zonder het ander.
  

• Het rouwe naast het lichte.

• Het verdriet naast de acceptatie.

• De schuld naast de onschuld.

• De angst naast de liefde.

• De dader naast het slachtoffer

• De kwetsbaarheid naast de kracht.

• De controle naast de overgave

Ze leven allemaal in ons & naast elkaar krijgen ze kracht en diepgang. Anders blijven we zweven.

Spiritualiteit kan steun geven, maar kan je ook afleiden. Wanneer deze dualiteiten niet beide ruimte krijgen in je systeem blokkeert dit je levensenergie. Je wordt er rusteloos, of juist enorm moe. Het kan zich op diverse manieren vertalen. Daar waar we blijven hangen, verliezen we onszelf in plaats van dat we thuiskomen.

In de basis is alles er al.

Hier.

In jou.

In wat zich nu aandient. We durven alleen (nog) niet altijd direct te kijken.

En eerlijk, soms vraagt het leven veel... Moeten we overleven... ons zelf staande houden...

Beschermen we onszelf door afstand te nemen, afleiding te zoeken. Ook dat is wijs, want we kunnen niet alles in één keer voelen als we aan het overleven zijn.

Zolang je maar weet: jij staat aan het roer.

En er komt een moment dat het weer veilig is om te voelen.

Niet om het mooie, het licht, de liefde en "de magie van het leven" te ontkennen, maar om de andere kant van de medaille niet meer buiten te sluiten.

Je kunt de grootste vrijheid niet ervaren,

Zonder ook de grootste pijn in te sluiten.

Dat is de manier waarop we het leven weer in zijn volledigheid kunnen gaan omarmen. In deze balans ben je persoonlijk aan het groeien. Authenticiteit en veerkracht ontstaan wanneer niets meer weggeduwd hoeft te worden.

💎 Van welke kant van de dualiteit kijk jij nog liever weg? In Liefde. Lou.